دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغ های رابطه تاريكند

چراغ های رابطه تاريكند

كســـي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد

كســـي مرا به ميهماني گنجشك ها نخواهد برد

پــــرواز را به خاطر بسپــــار

پـــــرنده مــــردنـــي سـت!!

«فروغ فرخزاد»

میگ جنی

MIG JENI

 شاعری است زاده آلبانی سال تولدش 1911 است، سال مرگش 1938- بعبارت دیگر- 27 سال زندگی بیش زندگی نکرد. اما در همین سالهای کوتاه زندگی، روح حساس او، چه مرارتها که از وضع فلاکتبار آلبانی برخود هموار نساخت. وی، امروز در شمار شعرای بلند آوازه آلبانی است.

ما، فرزندان این عصر جدید

باید از اتکاء به بزرگان خود

دست برداریم...

با مشتهای گره کرده، بمبارزه برخیزیم

پیروزی را بدست آوریم

و زندگی نوی را- بر پایه آزادی-

بنا سازیم....

ما، فرزندان این عصر جدید

که از این سرزمین یکسره جنون و شهوت و یورش و شورش

تغذیه کرده ایم

و بار اینهمه استثمار را بدوش کشیده ایم

زیر ضربه های تازیانه بندگی و بیداد

به خفقان خود، در قفس های نفس گیر

پایان خواهیم داد...

ما، فرزندان این عصر جدید

که برادروار

در گهواره ناله های شبهای ظلمت بار

دیده بجهان گشوده ایم

رهروان مسیری هستیم که حقانیت آن

بالاتر ووالاتر از قوانین بزگتران ما است

قوانینی که تا کنون – برده وار-

مطیعشان بوده ایم...

در این دنیای بخون آغشته مسابقه ها،

پیروز به خیل رنجبران تعلق دارد

پیروزی سرشار از غیرت و قدرت

که آزاد فکر کردن و آزاد احساس کردن را

در بر دارد...

( جوانی) پدیده ای است همه جسارت و توانایی و آزادگی

پدیده ای که دیگر نمیتواند تحت سلطه بندگی و بردگی،

ادامه دهد زندگی خود را...

برای فرزندان این عصر که زادگاهشان این خاک است

دیگر، حساب نا له ها و اشک ها،

یک بار- برای همیشه- پاک است...

ما، فرزندان این عصر جدید

عزم رزم خود را

به رزم های تازه تری خوایم سپرد

و در ازای بهای آزادی

- بر غم شیرینی زندگی –

مردانه، خواهیم مرد...

« یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند»

یا که دل در قفس بی ثمری ها جا ماند

- در پی عشق میان گل ها-

خاطر خار پریشان نکنیم

یادمان باشد اگر از غم پرپر شدن باغ امید

جانمان از کف پا تا به سر موی رسید

بهر تسکین خود ز خزان

- عشق را نه -

سوز و سرما هم گدایی نکنیم.

دنیایی بزرگ
ازدیاد آدمها بر روی شهر
اخطار هر روزه
تکرار هر روزه

هر ثانیه قدمی است طولانی

در پس لحظه هایی که چشم در انتظار تو

به تماشای رقاصی

خطوط چشم براه و منتظر در می آیند

خطوط که از روزی به روز دیگر

در پناه ازدیاد دلتنگی ها

یکی یکی رشد می کنند

و رقص دسته جمعی انتظار را

به نمایش می گذارند....

کاش می شد

نگاهت را بدزدم

قاب کنم

به چشمانم بیاویزم

که تا ابد به نگاهم پیوند خورد...

بادبادک دلم را یاد برد

به ذهن دلی که عشق را تلاوت می کند

درآیات پاک چشمانی که

چشم براهی را به سیاهی خود می کشند...

بادبادک دلم به ذهن کوچ سنجاق شد

و دل سپرد به دیاری که عقل جان باخته بود... 

چشمانم که سوی آسمان می روند

به رسم حیا خسوف می کند مهتاب

می درخشند ستاره ها

و شب موج می زند چون مخمل

وباد وحشی و سرگردان

لای موهایم تاب می خورد

و گه گاه روی گونه هایم می لغزد...

شب غدر

  شب بازی بانور،
                         شب بازی بازیبایی.
                                                    ای پریشانترازباد!
                                                                             ای به من ماننده!
پیر این درد به میخانه فرا خواندمان .
وقت آن است
که بیایی بامن .

بگذاریم که چشمان روشنمان
آینه ای ازالکل
روی در روی شب روشن گیرند ،
 تاکه زیبایی سالوس دوچندان یا صد چندان گردد ،
همه آفاق سیاه آینه بندان گردد .

آری ، آری :
وقت آن است که ما مست کنیم ،

و به زلف باد آویزیم ،
وبرقصیم ، دوان ، برسر هر بازار،
و بخندیم : هها ...
و بگرییم : ههو .

..
شاید آن شحنه بیکار بگیرد مارا :
نه بدان جرم که (( اسرارهویدا )) کردیم ،
نه بدان جرم که کارخوبی ازما سرزده است ،
بل بدان جرم که مستیم ،
بل بدان جرم که دیوانه ...

به امید پیروزی...

شب از شرق چشمان شرور سپهر طلوع می کند

و به زمزمه ی تکرار تنهایی مهتاب خویش می پردازد

و یکی یکی چاق می کند

دانه دانه های خود نمایی را که میهمان عزای شب اند

و شب که مهربان و مرموز پشت پنجره ی چشمانم قد علم کرده

و به تماشای بستز انزوا یافته ی من نشسته

و من که باختم من

و تو که هر دم درونم نطفه می بندی

و من که مردم در گور لحظه های سرد

و تو که مرتب آبستن پلک هایم می شوی

و شب به دور از درگیری این باختن ها و یافتن ها

دل سپرده به زمزمه ی تیتراژ پایانی خود

و فراموش کرده من

 در تکرار حجم انزوای لحظه های شب ...